Ryzyko samobójstwa

Witaj Maciek.
Dziękuję.
Jak napiszę rozdział o epidemiologii, wkleję go tu. Mnie nie interesuje społeczny wydzwięk i obraz funkcjonowania samych samobójców bo wydaje mi sie nieużyteczny dla praktyki.
Ale gdyby ktoś się tym zajął miało by to niebagatelną wagę, bo niestety w Polsce nie ma jakichkolwioek autorytetów psychologicznych z suicydologii. Powiedziałbym nawet, że przez całkowity brak zainteresowania tematem, polscy psychologowie wyrażają całkowite niezrozumienie wykonywanego przez siebie zawodu. Każde badania samobójstw mają znaczenie, to dotyczy życia ludzkiego...
Książka stale się zmienia. Jeden rozdział piszę, dochodza dwa i nie widać końca...
Ale już teraz wiem, że istnieje "osobowość suicydalna"...bo musi, skoro tylko kilka czy kilkanaście % chorych np. na schizofrenię czy depresję popełnia samobójstwo, a reszta nie. Różni ich coś wewnątrz, nie na zewnątrz.
Pozdrawiam
Jarek

Cześć Maćku
Oczywiście masz rację. W pewnych badaniach stwierdzono na poziomie istotności statystycznej, że marynarze którzy się zabili, przed samobójstwem często zmieniali statki na których pływali. Przykładów można mnożyć. Takie i inne wnioski z pewnością są istotne dla profilaktyki samobójstw. Określenie pewnych zachowań predykcyjnych tu..w pracy, miałoby duże znaczenie, ale kto by je tam rozpoznał?
Być może źle się wyraziłem, bo pisze książkę ukierunkowaną na rozpoznanie ryzyka przez specjalistę w gabinecie, po przyjęciu pacjenta i raczej skupiam się na określeniu jego stanu psychicznego, lecz takie informacje również są użyteczne...trzeba wiedzieć o co pytać...dlatego badania społeczne mogą dużo wnieść nawet do gabinetu.
Chętnie przekażę Ci rozdział o epidemiologii.
pozdrawiam
Jarek

Nie wiem czy wam to w czymś pomoże czy nie, ale opowiem.

W czasie jednego z moich pobytów w klinikach psychosomatycznych samobójstwo popełniła jedna z moich bezpośrednich współpacjentek. Popełniła je poza terenem kliniki, tak że nie miałam kontaktu ani z samym aktem, ani z jego bezpośrednimi okolicznościami.

Od momentu, kiedy uświadomiłam sobie, że ona nie żyje, opanowała mnie ponownie myśl o samobójstwie. To odczucie było dla mnie bardzo dziwne, ponieważ z poziomu mojej świadomosci wtedy, szukałam i upewniałam siebie o tym, że mam powody by odebrać sobie życie. Jednym, i chyba najbardziej wraźnym, była myśl - jej się udało. W tej myśli były prawie wszystkie możliwe emocje: rozżalenie, złość, gniew, rezygnacja, samooskarżenie o nieumiejętność podjęcia decyzji o samobójstwie. W trakcie spaceru po zimowym lesie, siedzenia godzinami na oddalonej od ścieżki ławce, poszukiwaniu samotności doszło do sytuacji, kiedy teoretycznie miałam możliwość odebrania sobie życia. Było ślisko i przestraszyłam się, że spadnę. Wróciłam do kliniki w jeszcze gorszym niż wyszłam stanie. Skończyło się separatką i długotrwałym nadzorem najpierw personelu a później współpacjentów.
Specjalnie nie używam określeń: na szczęście, dzięki...komuś tam - po prostu dziś myślę i czuję inaczej

W gruncie rzeczy rozpocząłem dyskusję, a zapomniałem o prośbie do kolegów i koleżanek.
Proszę bardzo o pomoc w badaniu samobójców wielokrotnych. Jeśli ktoś z Was ma i prowadzi takiego pacjenta lub prowadził i ma kontakt to ja chętnie pojadę nawet przez pół Polski by go zbadać (chodzi tylko o osoby dorosłe). Będę wdzięczny.
jarek

ja jestem samobójcą wielokrotnym (teraz mogę się chyba już tak nazwac) i chętnie bym mogła w czymś pomóc, ale najlepiej gdyby było to anonimowe...oczywiście jeżeli jeszcze byłoby potrzebne..