Jak szukamy pracy? (Strona 1 z 2)

Możliwości niby jest całkiem sporo. Ale trzeba mieć dużo samozaparcia, żeby zostać w tym kraju skoro za granicami możliwości jest NAPRAWDĘ sporo, za dużo większe pieniądze. Mam co jakiś czas sygnały, że to wszystko, co my tu robimy w naszym ukochanym kraju, opłacałoby się robić za dużo, dużo większe pieniądze gdzieś indziej. Przepraszam za sarkazm, ale jestem właśnie po przeczytaniu kolejnej porcji wcale nie zabawnych dywagacji naszych ulubionych polskich polityków. Grrr...
O pracę się nie przejmuję. W moim przypadku zawsze jakaś była i jakaś będzie. Najważniejsze, żeby była ciekawa i normalnie płatna. Raczej nie mam czarnej wizji. Tylko zarobki w najbliższym czasie mogą nie być takie, żeby osoba taka, jak ja (bez tak zwanego wsparcia "mieszkaniowego" i "samochodowego" ze strony bogatych emerytowanych lub nie rodziców) mogła żyć dostatnio. I tu dochodzimy do sedna sprawy. Podejrzewam, że właśnie osoby takie jak ja, mają silną wewnętrzną motywację do zadbania o swoje życie i wewnątrzsterowność jest u nich dominującą cechą   :smile:

Wiesz Maciej, to jest ciężkie pytanie. Ja się zastanowię i jak na coś wpadnę to napiszę. Może inne osoby w podobnej sytuacji napiszą coś mądrego, bo ja chyba nie. Nie wiem jakie mają cechy osoby wewnątrzsterowne. Jako osoba sympatyzująca z podejściem poznawczo-behawioralnym  żartuję, że "nauczono mnie" (przy pomocy nagród, czy wzmocnień oraz kar) albo  "nauczyłam ja sama siebie" (poprzez taki a nie inny styl myślenia i postrzegania tworzonej przeze mnie nagradzającej albo karzącej rzeczywistości) takiego podejścia do życia, gdzie ono (a zatem też i praca) jest moją własnością i "produktem" moich zachowań.
Ja to nazywam po prostu tak, że chcę żyć po swojemu i mieć ciekawę pracę. A skoro tego chcę, to do tego właśnie dążę. Każde inne zachowanie byłoby w tym momencie zaprzeczeniem tego "chcenia". Myślę, że robiłabym sobie krzywdę zachowując się wbrew swoim "chceniom". A nie lubię robić sobie krzywdy 

Pisz śmiało Kaja (nawet jeśli uważasz, że tylko przypuszczamy i spekulujemy...z czym się nie zgadzam - raczej szukamy "tego czegoś", co motywuje ludzi do działania w zakresie poszukiwania pracy i "tego czegoś" co przeszkadza).
Jestem przekonana, że efekty takiej dyskusji mogą mieć także wymiar jak najbardziej praktyczny, jeśli tylko ktoś zwróci uwagę na swój styl działania i spojrzy na własne mechanizmy tłumaczenia sukcesów czy niepowodzeń...

W swoim "akademickim" wywodzie faktycznie pominąłem zupełnie problem małych miejscowości, gdzie sytuacja jest zupełnie inna i inne powinny być też rozwiązania. Tutaj pomoc ze strony państwa jest faktycznie potrzebna bardziej niż w większych aglomeracjach, gdzie możliwości zatrudnienia są znacznie większe. Nie chciałbym się jednak mimo wszystko wycofywać z tego, co wyżej napisałem. Uważam bowiem - na bazie doświadczeń z bezrobtnymi z małych miejscowości - że także i tutaj obecne jest swoiste użalanie się nad własnym losem. Nie twierdzę, że takie podejście dominuje. Twierdzę natomiast, że zmiana postaw w tym zakresie do pewnego stopnia mogłaby pomóc w zmniejszeniu tego problemu. Słysząc bowiem o podejściu, jakie ma do niektórych inicjatyw znaczna część bezrobotnych (także tych z mniejszych miejscowości), którzy innych perspektyw nie mają (a i tak wolą w domu siedzieć zamiast np. uczestniczyć w kursach doszkalających, pracach okresowych) aż mi się scyzoryk w kieszeni otwiera. Ja wiem, że jest ciężko. Ja wiem, że proponowane płace są niewielekie, ale czyż tonący nie powinen się chwytać wszystkiego, co daje jakiekolwiek perspektywy?
Tymczasem w UP-ach aż świeci pustkami w salach, gdzie czekają wykładowcy, szkoleniowcy i przedstawiciele firm szukających pracowników. Tysiące złotych idą w błoto, a pracownicy UP-ów zmuszeni są szukać coraz bardziej wymyślnych "wabików" dla zniechęconych bezrobotnych.

Nawiasem mówiąc, ja sam - choć z miasta wojewódzkiego - pracę znalazłem sobie w bardzo małej miejscowości oddalonej od domu 44 km i na tym etapie wakat ten uważam za taki, który spełnia moje oczekiwania. Mało tego, dla tej roboty zrezygnowałem z zatrudnienia, jakie miałem w rodzinnym mieście. Nie zawsze jest więc tak, że dla specjalistów i ludzi dobrze wykwalifikowanych pracy na prowincji nie ma. Znam bowiem kilka innych tego rodzaju przykładów.

Kończąc podkreślę raz jeszcze. Moja opinia w sprawie postaw bezrobotnych - jakkolwiek oparta na pewnych obiektywnych przesłankach - nie dotyczy ogółu lecz tylko pewnej grupy spośród rzeszy bezrobotnych. Wierzę, że zmiana w tym zakresie mogłaby poprawić nieco sytuację. Z tego właśnie pododu uważam, że do pracy nad tym zagadnieniem powinno się angażować większą ilość psychologów społecznych zdolnych do projektowania odpowiednich interwencji i oddziaływań.

Kaju, chyba niedokładnie przeczytałaś moją wypowiedź. Posłużyłem się jedynie pewnym przykładem z mojej praktyki, który pokrywa się innymi z badaniami nad zjawiskiem bezrobocia prowadzonymi przez psychologów (i innych badaczy) w naszym kraju. Nie podałem tutaj dokładnej bibliografii, gdyż stwierdziłem, że osoby zainteresowane tym problemem mają w niej pewne obeznanie. Poza tym, przykładem tym jedynie nawiązałem do tematu i nie opieram się wyłącznie na nim. Trudno by mi było wypisywać tutaj całą listę ekperymentów i badań potwierdzających moje twierdzenia.
I jeszcze jedno: ja na bazie tego przykładu nie wyciągnąłem wniosku o tym, że ludziom nie chce się pracować. Konkluzja była zupełnie inna i dotyczyła bardziej ulokowania kontroli do którego nawiązywał Hypnos.

A więc podyskutujcie sobie jeszcze o badaniach, ktore średnio pokrywają sie z realiami

Jeżeli badania średnio lub wcale nie pokrywają się z realiami, to mam dla was złą wiadomość moje drogie koleżanki i drodzy koledzy psychologowie - nasza nauka jest w ogóle bez sensu i całe rzesze ludzi, którzy korzystają z naszych porad dla celów biznesowych, zarządzania zasobami ludzkimi itp., popełniają spory błąd, bo my się opieramy na rzeczach, które średnio pokrywają się z realiami! Te miliony złotych są marnotrawione w takim razie, po co Ci biedni przedsiebiorcy i zwykli ludzie na nas w ogóle wydają te pieniądze....
Wydaje mi się również, że żeby móc negować nasze badania, to najpierw trzeba mieć o nich pojęcie, a odniosłem wrażenie, że go Kaju nie posiadasz.
I wreszcie przypomniała mi się taka rozmowa z osadnikiem pewnej wsi na temat kampanii wyborczej. Kiedy przytaczałem kilka sposobów, które stosują fachowcy od PR czy marketingu politycznego, żeby poprawić wiarygodność swojego pracodawcy (kandydata w wyborach), które zresztą wywodzą się z badań i są powszechnie stosowane właśnie w realiach politycznych, to ów osadnik stwierdził "Panie, co mi Pan tam bedzie pieprzył, ja i tak wiem, że to i to jest be, a działa to, co sam sprawdziłem" Na pytanie dlaczego zatem działa, to co Pan sprawdził, dowiedziałem się jedynie, że tak właśnie ma być i już. Na szczęście taka postawa w społeczeństwie nie jest powszechna, bo wówczas wciąż wierzylibyśmy, że ziemia jest płaska.
Odrobina analizy psychologicznej Twojej postawy Kaju wskazuje na procesy racjonalizacji, która ma za zadanie utwierdzić Cię w iluzji, którą sobie zbudowałaś na temat zdobywania pracy w Polsce. Takie stanowisko w stosunku do naszej nauki to czysta ignorancja.

Przywołuję obie strony do porządku. To nie miejsce na tego rodzaju inwektywy. Różnimy się być może w poglądach, ale nie oznacza to, że nie możemy się szanować.

Wracamy do merytorycznego stylu dyskusji. Kaju, dlaczego uważasz, że prowadzona w tym miejscu dyskusja ma charakter głównie akademicki. Jak dotąd dotykamy bardzo realnego problemu i to nie odwołując się do szerokich konstruktów teoretycznych, ale do wiedzy praktycznej (patrz mój przykład z wychowankami). Poza tym taka była idea tego działu, aby pewne zjawiska tłumaczyć z punktu widzenia psychologii społecznej, a nie zaś w sposób potoczny.
Skoro pojawił się Kaju z Twojej strony zarzut, iż dyskusja ta odbiega od praktyki, zechciej nam proszę wyłuszczyć, jako praktyk, jakie działania winny zostać podjęte. Mam tu oczywiście na myśli wymiar makrospołeczny tego problemu.

Piszesz, że badania na które się powołujemy mają niewiele wspólnego z realiami. Wybacz, ale nie mogę się z Tobą zgodzić. Podany przeze mnie przykład jest do bólu realny, a ja borykam się z nim w swojej codziennej pracy w placówce.

Maćku, chciałbym poznać Twoją opinię w sprawie poprzedniego posta.....w moim mniemaniu dalego odbiega ona od norm merytorycznej dyskusji psychologicznej - co jak do tej pory całkiem nieźle wychodziło.

Ja myślę, że w tym wątku możemy zająć się zarówno teoretycznymi kwestiami: motywacją wewnętrzną, kontrolą wewntętrzną, poczuciem sprawstwa albo wyuczoną bezradnością, atrybucjami porażek... ale z drugiej strony możemy przeciez poruszać kwestie praktyczne.
Jeżeli dobrze zrozumiałam Kaja podaje przykłady sytuacji mogących doprowadzić do wyuczonej bezradności osób poszukujących pracę. Nie dodała na końcu, że przez te rzeczy o których pisze ludziom się odechciewa, ale to chyba było w domyśle.