Jak szukamy pracy? (Strona 2 z 2)

Może nie będzie to ściśle powiązane z tematem, ale swego czasu przeprowadziłam badania w grupie 112 osób (prawie równoliczne grupy kobiet i  mężczyzn), w celu sprawdzenia, czy w grupie badanej deklarowana aktywność ludzi będzie uzależniona właśnie od przypisywania przyczyn danej sytuacji sobie bądź czynnikom zewnętrznym. Dokładniej badałam potencjalny sposób reagowania ludzi na różne katastrofy (społeczne, naturalne, technologiczne), gdzie zmienną niezależną (i okazało się istotnie statystycznie wpływającą) było przypisywanie źródła katastrofy (dokonywanie atrybucji przyczyny znalezienia się w sytuacji trudnej), a zmienną zależną był stopień i rodzaj deklarowanej aktywności w sytuacji katastrofy.
Przypomniały mi się te badania, kiedy doszłam do wniosku, że brak pracy lub utrata pracy to swoista "prywatna" katastrofa - sytuacja trudna dla wielu osób.

Otóż, okazało się (nie będę wchodziła tutaj w statystykę i metodologię), że osoby, które przypisywały źródła katastrof sobie (atrybucja wewnętrzna), bądź ludziom jako grupie społecznej - deklarowali największą skłonność do naprawy sytuacji lub likwidowania szkód (można tu nawiązywać do tematyki wewnątrzsterowności).

Ludzie którzy przypisywali źródło katastrofy czynnikom naturalnym (przyroda, wiatr, woda itd), byli mniej skłonni aktywnie włączyć się w zmianę sytuacji.

Największą deklarowaną biernością (jedyna deklarowana aktywność to modlitwa) i oczekiwaniem na rozwój sytuacji charakteryzowała się grupa osób, która winę za sytuację trudną zrzucała na  boga, los, nieszczęście, złe moce, pecha (można tu mówić o zewnątrzsterowności).

Z racji niewielkiej grupy badanej, wyników badań nie należy generalizować na populację Polaków. Sygnalizują one jedynie związek pomiędzy atrybucją przyczyny sytuacji trudnej a stopniem aktywności zaradczej.

Badałam deklarowaną aktywność. Biorę oczywiście po uwagę, że w  sytuacji naturalnej aktywność nie zawsze pokrywa się z wcześniej deklarowaną (podobnie deklarowana postawa względem grupy społecznej nie zawsze wiąże się w praktyce z zachowaniem zgodnym z postawą).

Wniosek: przekonanie o tym, że w danej sytuacji nie da się nic zrobić, i że sytuacja ta nie powstała z naszej winy, może doprowadzić do naszej bierności. I odwrotnie, jeśli zauważamy, że również my tworzymy tą sytuację (nie tylko czynniki zewnętrzne), mobilizuje nas do aktywności zaradczej.

Pytanie do praktyków więc: jak aktywizować społeczności lokalne w takich małych miejscowościach, o których wspomniała Kaja? Jak wzmacniać ich wewnątrzsterowność? Ja nie mam doświadczenia w pracy ze społecznością lokalną małych miejscowości, więc nie napiszę nic z praktycznego doświadczenia.

Acha i jeszcze jedna sprawa - Urzędy Pracy - pochodzę z małego miasta i był okres, kiedy musiałem tam pracować (miałem firmę etc.) i te panie w Urzędzie Pracy - czy właściwie "Urzędzie Pracy" - żeby dowiedzieć się czegos, czy zdobyć kogoś do pomocy dla przykładu trzeba było się uzbroić w cierpliwość totalną, a zorientowanie owych Pań (gdyby pracowali tam faceci pewnie inaczej by nie było) w kwestiach prawnych, czy innych - i ich gotowość do współpracy... To chyba mit, że Prace można znaleźć w tych miejscach...

Solucja? Wysokość zarobków urzędasów winna zależeć od efektywności, a nie od ilości zapisanych, przełożonych, zniszczonych kartek i formularzy...

Napiszę krótko, bo to jest nie na temat "szukania pracy".
Wykorzystałam kwestionariusze "własnej roboty". Nie dam sobie odciąć ręki, że były super trafne i super rzetelne (w każdym razie Profesor, który to sprawdzał "nie czepiał się"). Chciałam poszukać, czy jest związek pomiędzy dokonywaniem atrybucji a deklarowaną aktywnością. Nie pamiętam jakie nazwy nadałam poszczególnym skalom, ale za pomocą jednej badałam sposób dokonywania atrybucji przyczyn katastrofy,a za pomocą drugiej stopień aktywności w sytuacji katastrofy.

Ostatnio czytając jakiś artykuł właśnie na temat pracy wywnioskowałam, że kolejnym
problemem jest, że wiele młodych ludzi wyjeżdza i opuszcza Polskę aby zarabiać i pracować gdzie indziej. Z tego, co podawał artykuł, rząd czy ktoś tam na górze będzie się starać o to by z innych krajów spowrotem ściągnąć do pracy ludzi, co może tłumaczyć fakt że w Polsce jest tyle więcej pracy niż osób zatrudnionych. W takich osobach chyba nie możemy się doszukiwać wyuczonej bezradności czy zewnetrzsterowności. A może kryje się za tym raczej niskie poczucie sprawstwa w społeczeństwie (tylko) polskim. Jeśli tutaj widać, że część z nas (osoby które zdecydowały sie wyjechać, a głownie są to młodzi ludzie) jest w stanie szukać pracy i ma do tego chęci.