Zygmunt Freud i Psychoanaliza.

Wiedziałem. Wcześniej czy później taki wątek musiał powstać. Dobrze. Ciekaw jestem czy uda się nam dyskusję poprowadzić w jakimś oryginalnym i dotąd nieanalizowanym kierunku. Mam nadzieję, że tak. W wolnej chwili postaram się szerzej wypowiedzieć na ten temat.

Dobrze więc - czy rozumiemy psychoanalize? Czy nauczyliśmy się czegoś z psychoanalizy?

Czym różni się psychoanaliza od psychologii?

Czy uważamy, że nieświadomość istnieje? Dlaczego nieświadomość, dlaczego PODświadomość?

Jeżeli chodzi o wnioski z języka - to dobrze jest to znane w psychologii i akceptowane.
Często jest tak, że przejęzyczenie ma bardzo głebokie znaczenie - wychodzi to w analizach dyskursu - ale o tym może kiedy indziej, może nie tutaj. Ja myśle, że terapia oparta na "komunikacji" (bo na czym innym może być oparta jak nie na komunikacji) jest analizą właśnie mowy spontanicznej, bo jaka inna mowa może istnieć? Nie-spontaniczna? Czyli jaka?
To, co teraz piszę jest spontaniczne, my nie wiemy, co napiszemy/powiemy za chwile. Zasatnów się nad tym, co za chwile powiesz? Czy powiesz to mniej spontanicznie czy bardziej spontanicznie. Spontaniczność mowy - o tym było kiedyś - także nie miejsce na to tutaj - tak myśle. Jednakże dziekuje za ciekawy post.

Pytanie, czy zgadzasz się z psychoanalizą jako psycholog, jako ktoś, kto zna psychoanalize jest moim zdaniem sensowne. Odpowiedź jest nadwyraz prosta: tak, nie, częściowo. Bo jaka inna odpowiedź pasuje? Zgadzanie się z psychoanalizą jest tak samo rzeczywistym zjawiskiem jak zgadzanie się z poglądami komunistów. Czy może coś wypieramy?
Co więc jest w tym pytaniu "dziwne" bo jakie ma być pytanie normalne - jest jakaś kategoria normalizująca pytanie?

Wracając do psychoanalizy i Zygmunta Freuda - czekam na kolejne posty i dziękuje.
A pytań coraz więcej!

Piękny post Hypnos.

Od siebie dodam narazie tyle, że rysunki projekcyjne oraz ogólnie - testy projekcyjne są bardzo problematyczne. Spotkałem się z takimi interpretacjami, że chyba sama osoba interpretujaca ma pewne problemy z dzieciństwa - straszne. Jednak jest druga strona medalu, analizując rysunek jednego z dzieci porównałem moje hipotezy z rysunku z pozniejszymymi (oczywiscie jest pewna czystosc metodologiczna) wypowiedziami rodzicow na temat tegoż dziecka - zgadzały się. Lecz abstrahuje tutaj od skrajnie idiotycznych interpretacji w stylu "dziupla w drzewie" oznacza... (tutaj miejsce na różne erotyzmy) - może jednak ona oznaczać jedynie to (podobnie jak w wypowiedzi Hypnosa) tylko do tego, że dziecko wychowane było w kontekście (np. za oknem) rosnącego drzewa, które charakteryzowało się dziuplą.

Jedynym wytłumaczeniem ich interpretacji może być racjonalnie to, że psychoanaliza jako teoria zostaje wypaczana przez praktyków. To, czy siekiery uzyje w markecie budowlanym czy dopiero koło domu - zalezy nie od narzędzia ale ode mnie.

Dzięki Hypnos za zdanie, czekam na kolejne.
bo.

Ambitny temat zaproponowałeś Bartku.

Ale jest on równie ryzykowny. Osobiście mimo, iż zdążyłem przeczytać "Wstęp do psychoanalizy" oraz kilka innych książek o tej tematyce, to nie czuję się i długo chyba nie będę czuł się w tym temacie kompetentny. Jednak dorzucę od siebie co nieco, bo osobiście inaczej sformułowałbym wątek. Freud owszem był prekursorem, ale ja osobiście traktuję go tylko jako twórcę. W swoich dziełach zakreślił on geniusz teorii chociażby samym zauważeniem sfery "id", lecz popełnił on niesamowitą ilość błędów, które były dopiero później stopniowo poprawiane przez następców i współpracowników takich jak Jung (no, ale taki jest naturalny ciąg zdarzeń). Dlatego samą postać Freuda traktowałbym symbolicznie. Zadałeś jeszcze pytanie o tym co sądzimy o skuteczności psychoanalizy. Na ten wątek trzeba spojrzeć pod względem różnych szkół psychoanalizy jak słusznie zauważył wcześniej T. Grzybowski. Zwróciłbym jeszcze uwagę na to kto przeprowadza analizę, bo żeby uzyskać możliwość takiej pracy trzeba spełnić kilka warunków. Najważniejszym jest kierunek studiów, gdyż żeby móc zacząć szkolić się w tym zawodzie trzeba już być albo po psychologii, albo po medycynie (istnieją chyba jeszcze jakieś wyjątki od reguły) oraz, o ile pamiętam, posiadać jakiś czas pracy w zawodzie. Sadzę, że ten system jednak różnicuje fachowość poszczególnych psychoterapeutów, którzy przygotowują się praktycznie tylko kursem, a nie uczą się zawodu latami np. na uczelni. Ostatnim wątkiem, który podkreślę jest fakt, iż mimo względnie długiego czasu istnienia psychoanalizy to ta dziedzina będzie się jeszcze na pewno długo i osobiście uważam, że powoli rozwijać. Dlatego sądzę, że T. Grzybowski może się doczekać upragnionego następcy Freuda, który może dokonać przełomu, bo bez tej cezury rozwój psychoanalizy będzie kolokwialnie to ujmując strasznie toporny.

Bardzo bym Cie prosił drogi kolego o nieobrażanie mnie i nie urąganie mojej wiedzy.
Z przeniesieniem i przeciwprzeniesieniem zapewne spotykam się na codzień i spotykałem już nie raz, jednak to żaden argument na rzecz tego, że psychoanaliza jest poważnym trafnym i rzetelnym narzędziem terapeutycznym.
Deprecjonowanie moich argumentów w sposób, jaki to czynisz nie prowadzi do konstruktywnej dyskusji, a do manipulowania wrażeniem czytelników niniejszego postu.
Cytaty, którymi się posługuję są uzasadnieniem tego, co myślę osobiście. Ja żeby uargumentować swoje myśli stosuję odwołanie się do teorii wynikającej z badań. Nie opisywałem tych badań a jedynie podałem ich autorów.
Termin wydaje mi się jest o wiele trafniejszym sformułowaniem niż termin wskazujący na pewność. Jeśli ktoś jest pewny swoich wniosków i teorii w 100% to najprawdopodobniej jemu brak wiedzy - wiedzy o obiektywnosci i uznawaniu coś za obiektywne prawo.
Sam jestem zwolennikiem badania procesów nieświadomych, wątpię jednak żeby psychoanalityk za pomocą gołego oka był w stanie je mierzyć w jakikolwiek sposób, choć moze mu się wydawać, że to czyni.
Co do możliwości oszukania wariografu, to się zgodzę, jednak tutaj pojawia się o wiele ciekawszy wątek:
Otóż bardzo często osoby niewinne zostawały uzawane za winne właśnie przy jego użyciu (Raskin, 1980). Działo się tak ze względu na zjawiska, które Ekman opisuje jako Ryzyko Brokawa i Błąd Otella. W tym pierwszym chodzi o nieuwzględnienie różnic między ludźmi, którzy kłamią, a w II o uznanie prawdy za fałsz ze względu na identyczne  oznaki fizjologiczne, które towarzyszą kłamstwu. Dzieję się tak ze względu na to, że badany może się obawiać o to, że w przypadku zasadniczego pytania wariograf się pomyli i ta obawa wzbudza w nim emocje wzbudzajace konkretne stany fizjologiczne rejestrowane przez wariograf, może również obawiać się wielu innych rzeczy.
Tak samo jak osoba odczytująca te same sygnały z wariografu może interpretować je błędnie, tak samo psychoterapeuta może to czynić w przypadku swoich pacjentów.