Współpraca księży i psychologów (Strona 1 z 2)

Przecież ksiądz w większości wypadków rozgrzeszyć może, czasem tylko, przy szczególnie poważnych grzechach lub przy grzechu w którym sie trwa i na razie dana osoba nie deklaruje, że z nim zerwie, rozgrzeszenie nie jest udzielane.
Natomiast, jeśli ktoś przyjdzie "powiedzieć co go trapi" to może porozmawiać, wypowiedzieć swój problem i normalnie uzyskuje rozgrzeszenie, które może mieć moc uzdrowienia, chociaż nie od razu to jest raczej proces znam niektóre osoby, które przechodziły różne terapie np. w przypadku uzależnienia od alkoholu, a sakramenty w tym spowiedź były dla nich taką "dawką energii".

Myślę, że analiza słowa "wiadomo" jak i tego, co za nim się kryje i w ilu procentach jest słuszne nie ma większego znaczenia. Dla mnie jest oczywiste: nie wiadomo. Nie wiadomo, bo nie każda osoba potrzebująca psychologa jest wierząca, a jeśli nawet jest wierząca (bo skoro mowa tu o współpracy, zakładamy, że każdy delikwent jest potencjalnym "pacjentem" obu specjalistów, tak?)... Nie wiadomo, bo nie szufladkujemy, bo trudno wrzucić wszystkich ludzi w jedno zapotrzebowanie. Tyle.

Współpraca. W tej dyskusji padły słowa na temat subiektywizmu kapłana, opieraniu się na wierze, nie nauce. Czy chodzi o ignorancję psychologicznego aspektu u duchownych?

Spotkałam się z takim rozróżnieniem: ksiądz nie może poprzestać na wysłuchaniu, psycholog - tak. Pacjent  może wyzewnętrznić się przed psychologiem, ten ma mu pomóc. Penitent oprócz przekazania swojej historii ma jeszcze kilka warunków do spełnienia (5 warunków spowiedzi, bez któych spowiedź nie jest spowiedzią a rozmową), i jemu także pomóc ma osoba, do której się zwraca. I w obu przypadkach obie osoby nie powinny być bierne, tak? Tylko w tym drugim jest większy nacisk na brak bierności pacjenta.

I jeszcze jedna myśl, która nasunęła mi się podczas czytania wypowiedzi w tym temacie. Ojciec duchowy. I spowiedzi dłuższe niż statystyczne 5-10 minut. Podczas takich spowiedzi nie powinien pojawić się problem zamykania ust przez kapałana. Tylko zaczynając spowiedź należy uprzedzić spowiadającego o tym, że chcielibyśmy dłużej i głebiej. Może się zdarzyć oczywiście, że w danej chwili to nie będzie możliwe, wówczas można umówić się na inny termin. I wśród księży jak wśród psychologów (u psychologów jak wśród księży) zdarzają się pomocnicy niepomocni, czyli... czyli nie etykietkować po jednym, pięciu czy nawet dwunastu wizytach

Sam temat. Czy taka wspólpraca jest konieczna, ma sens? Czy obecnie nie jest tak, że każdy ksiądz studiuje psychologię, albo chociaż ociera się o nią? To może jednak nie wystarczać. Myślę, że taka współpraca jest kwestią indywidualną, czyli... czyli tak i nie, zależnie od wszystiego (tfu, jaka wybitna wypowiedź przepraszam, za uśmiech ) A w drugą stronę - to także zależy od duchowości pacjenta, od jego kontaktu z Bogiem, religijności. Czy od sartreowskiej dziury w kształcie Boga.

I jeszcze jedno, już ostatnie. Funkcjonuje coś takiego jak wspólpraca księży i psychologów w świecei realnym, prawda? Nie znam szczegółów (mogę poznać, jeśli ktoś jest zainteresowany, a (podobnie jak ja) nie do końca poinformowany), wiem tylko o comiesięcznych spotkaniach organizowanych przez duszpasterzy w miejscowości, w której się uczę, spotkaniach... hmm... chodzi o świeckich psychologów kontaktujących się z wiernymi za pośrednictwem kapłanów. Czyli coś jakby oddanie pałeczki specjaliście. Ktoś może orientuje się w tym?

To, że człowiek jest "z natury ukierunkowany na transcendencję" to teza kontrowersyjna. Wybacz, ale w nauce nie jest ważna osoba wygłaszająca jakiś pogląd, ale dowody na trafnośc tej tezy. Tu dowodów brak. Nawet jednak przyjmując taką tezę za prawdziwą, czy do transcendencji potrzebny jest kapłan? Jeśli coś ma mieć status twierdzenia ogólnego ("człowiek potrzebuje czegoś z natury") to powinno dotyczyć czlowieka w ogóle. Człowiek z natury potrzebuje wody (czytaj: wszyscy ludzie jej potrzebują, bez niej nie mogą żyć). Kapłana człowiek z natury nie potrzebuje.

Sporo opinii już tutaj padło. Teraz może i ja dorzucę swoje zdanie.

Po pierwsze, wydaje mi się, że o żadnym "wiadomo" dotyczącym udziału kapłana w procesie terapeutycznym nie może być mowy. Przyczyn jest kilka i nie zamierzam ich tutaj po raz kolejny podawać, bo uczynili to już po części moi przedmówcy. Dodam jedynie, że w cytowanym przez Minimaksia fragmencie nie odnajduję nigdzie odniesień świadczących o tym, że człowiek księdza potrzebuje. Nie zamierzam wdawać się w dyskusje teologiczne (to nie jest właściwy wątek na takie rozważania), ale przytaczając tą właśnie wypowiedź niestety niczego specjalnie nie udowodniłeś, nawet na poziomie moralnych rozważań.

Po drugie, współpraca ta (mimo, że nie jest konieczna w przypdaku każdego katolika) jest możliwa. Mało tego, coraz częściej mamy do czynienia z sytuacją, gdzie psycholog wspomaga swoje działania poprzez odnoszenie się do spraw religii, a w konsekwencji poprzez współpracę (nawet pośrednią) z duchownymi. Istnieją tez odwrotne sytuacje, kiedy to księża odsyłają wiernych po pomoc do psychologa.
Takiej współpracy jest jednak nadal za mało. Winą za taki stan rzeczy obarczam niestety głównie Kościół. Sam jestem osobą wierzącą i często zdarza mi się, że będąc na mszy słyszę podczas kazań stygmatyzujące opinie dotyczące mojej grupy zawodowej. Ponadto znam kilka przypadków, kiedy to ksiądz lub inne osoby duchowne pomniejszały wartość specjalistycznej pomocy lub też w znacznym stopniu ją utrudniały.

Po trzecie w końcu - i to ostatnia uwaga na ten moment - nie należy moim zdaniem pytać o to, czy współpraca między kapłanem a psychologiem jest możliwa (bo jest), ale o to, w jakich sytuacjach winna ona mieć miejsce i o jakim podziale "oddziaływań" na "pacjenta/wiernego" możemy tutaj mówić?

Obawiam się Asiu, że tego rodzaju lista niewiele pomoże. Takich sytuacji może być bowiem bardzo dużo i mogą oe dotyczyć skrajnie odmiennych sytuacji. Tutaj trzeba się chyba "ograniczyć" do ustalenia jakiejś ogólnej reguły. Ja również postaram się to przemyśleć i w najbliższym czasie dopisać coś do tego wątku. Wówczas ustosunkuję się także do pytań Melancholii.

Osoba z bliskiego mi otoczenia była u spowiedzi (w związku z tym ślubem Grzegorza i Karola, o którym pisałam w temacie dotyczącym homoseksualizmu    ). No więc usłyszała od księdza, że powinna czym prędzej zerwać kontakty ze swoim długoletnim partnerem... :???:  (są szczęśliwi i wszystko jest ok ale popełniają wspólnie różne grzechy  :nod: )

...dziękuję temu księdzu za taką współpracę, że wzbudza w ludziach wątpliwości i lęki i zapewnia psychologom klientów... :-x

:nod: Ta osoba nie szukała psychologa w konfesjonale.

Znam przypadki osób które nie szukały psychologa w konfesjonale ale po odejściu od niego tak. Pełne lęku i obniżonej samooceny... Niestety.

Pytał tu ktoś jak ma wyglądać współpraca księdza z psychologiem w trosce o ludzkie zdrowie psychiczne i duchowe. To ja odpowiadam: na pewno nie tak, że ksiądz przysparza klientów psychologowi. Bez sensu wzbudzając lęk i zwątpienie w słuszność "swojego żywota".

Nie Paweł. Ten temat to nie jest mój esej na temat. To by nie miało sensu. Ja tylko zabrałam głos w temacie, który założył ktoś inny. Nie odebrałam Twojej wypowiedzi jako atak na moją osobę i nie wyobrażam sobie, żebyś miał takie intencje na tym forum. A moje argumenty atakuj jak najbardziej  :nod: