Jak zostać pracownikiem naukowym?

Joanno! bardzo dziękuję za tak dokładne informacje. Ja również jestem studentką IV roku i Zastanawiałam się, jakie kroki muszę podjąć w tym kierunku. Także wielkie dzięki!!!

Dokładnie. Asia, ja i jeszcze paru naszych znajomych własnie w ten sposób "wkręciło" się w środowisko akademickie. Studencki zapał i praca - z mniejszym lub większym skutkiem - zostały zauważone. Myślę, że opublikowane w czasie studiów artykuły (+ konferencje, plakaty i inne formy działaloności) i autorskie koncepcje w pracach magisterskich umożliwiły nam w dużym stopniu dalszy rozwój w tym kierunku.

Oczywiście, masz rację. Uważam, że przy okazji poruszasz problem dotyczący w moim przekonaniu znacznej (nie ważne czy większości czy nie, ale i tak zbyt dużej) liczby pracowników naukowych, którzy oderwani są często od realiów praktycznych. Dlatego ważne jest, aby decydując się na pracę naukową nie zapominać, przynajmniej w przypadku naszego zawodu, o praktyce. Co więcej, sądzę, że pracownik naukowy, który zajmuje się w swoich badaniach np. depresją powinien mieć duże doświadczenie (lub choćby jakiekolwiek  ;D) w pracy z pacjentami tego typu. O ile jestem w stanie zrozumieć tutaj sytuację studentów, o tyle niewytłumaczalne jest dla mnie, gdy takim problemem zajmuje się doktorant lub nawet profesor, który w poradni lub szpitalu był 1-2 razy i to tylko po to, aby ustalić warunki przeprowadzenia badań.

Posłużę się tutaj przykładem ze swojej działki, czyli z zakresu pracy z nieletnimi przestępcami. Swojego czasu organizowana była konferencja naukowa poświęcona temu zagadnieniu. W jednym z wystąpień pewien powszechnie szanowany profesor pedagogiki przedstawiał badania, jakie przeprowadził w zakładach poprawczych ("niestety" i "oczywiście" nie osobiście SIC!). Spekulował on i interpretował uzyskane wyniki, ale zapytany o podstawowe kwestie przyznał, że nie był dotąd w tego typu placówce. Znam tą sytuację jedynie z relacji, ale słyszałem, że pewien "pospolity" magiser psychologii zmieszał jego "interpretacje" z błotem ukazując mu kontekst, którego nie uwzględnił w swoich badaniach.

Dlatego właśnie młodsze Koleżanki i Koledzy, myśląc o pracy naukowej dbajcie o to, aby nie być oderwanym od rzeczywistości i jeśli to możliwe praktykować psychologię w zakresie, w jakim prowadzicie badania.