[probl] ANOREKSJA - choroba vs. styl życia (Strona 2 z 4)

Jurku czytaj dokładnie posty, bo ja nie napisałem, że otworzyłem wam oczy, ale że chciałem się postarać otworzyć niektórym oczy, a to już troszeczkę co innego i nie wiem czy mi się udało, ale napewno dało do myślenia co niektórym.

Co to jest styl życia Joasiu? Napisałem wyżej to co ja uważam za styl życia.

Pozdrawiam

A czemu nie?

Skoro taka anorektyczka czuje, że jest w beznadziejnej sytuacji i uznaje, że odchudzanie bedzię pewnym wyjściem, albo poprostu to jej się podoba (tak jak niektórym być "idealnie" zbudowanym) itd., itp. Robią to bo chcą i może, (a raczej na pewno) nie uznają tego za wejście w beznadziejną sytuację. My tak mówimy, ale one...nie sądzę. Spróbuj popatrzeć z ich perspektywy, a nie z perpektywy swojej (czyli kogoś kto je dużo, mało, średnio, nie wiem bo Cię nie znam) i dla kogo głodzenie się jest tagedią, a wyglądanie jak wieszak okropieństwem. Staraj się popatrzeć z ICH punktu widzenia. Ja też mogę powiedzieć, że wyglądać jak NASTERYDOWANY FACET to beznadziejna sprawa, a dla tego FACETA to jest OK. Więc gdzie jest ta beznadziejna sytuacja? W Twoich oczach, czy w jej? Tylko nie pisz, że one głodują i umierają z głodu i że to jest właśnie beznadziejne, bo to byłoby już nudne.

Ale Bartek groźnie zabrzmiał... Natychmiast zmieniłam imię w tamtym poście.  :nod:

Bartku, skoro rezygnujesz z dyskusji, pozwól tylko, że wyjaśnię Ci, iż według mnie ten ludzik wcale nie ma "jednej krótszej nogi". Temat brzmi: "anoreksja, choroba czy styl życia". Ktoś założył ten temat i miał do tego pełne prawo. Więc ja w ramach tego tematu się wypowiadam, bo również mam prawo.

Ja się domagałam sprecyzowania pojęcia "styl życia", żebyśmy właśnie mogli dyskutować nad tym, czy anoreksję można w ogóle zgodnie z tak brzmiącym tematem rozpatrywać. Ja uważam, że już w samym temacie tkwi błąd. Bartku, następnym razem zanim zwrócisz uwagę na "parę centymetrów mniej w nodze ludzika", zastanów się i spróbuj zrozumieć, że zatrzymanie się na chwilę przy podstawowych pojęciach zawartych w temacie to nie jest dreptanie tylko szukanie sprzeczności. Gdybyśmy od razu ustalili, co to jest styl życia i co to jest choroba - to uporządkowałoby dyskusję i szybciej dało jasne wnioski. Ja wiem, że tak jest łatwiej. Omijać definicję - przechodzić do meritum. Ja wiem, że ludziom często się nie chce precyzować -uważają że to zbędne. Dla mnie między innymi na tym polegają dyskusje - na fundamencie, czyli ustaleniu, jak osoby dyskutujące rozumieją podstawowe pojęcia.

Jeśli w temacie są dwa słowa: "choroba" i "styl życia", to powinniśmy zamiast od razu rozstrzygać "to" czy "to" - najpierw zdefiniować jak my w tej dyskusji rozumiemy "to" i "to". I wówczas mamy jasną sytuację, czy anoreksję można w ogóle rozpatrywać w kategorii tych dwóch pojęć. I to właśnie nie jest dreptanie w miejscu tylko punkt wyjścia.

Ok. Moje trzy grosze - wypowiedź nie ma charakteru naukowego i inspirowana jest jedynie doświadczeniem i to nie "fachowym".

Dwa tygodnie spędziłam na obozie dla anorektyczek i bulimiczek. Moja koleżanka z klasy umierała na tę "chorobę". Anoreksja i bulimia dotyczą także mojej rodziny i koleżanek ze studiów, choć myślę, że bulimia jest powszechniejsza, a zaburzenia odżywiania wśród kobiet występują na tak ogromną skalę, że często nazywamy to już "normalnym odżywianiem kobiet".

Wracając do tematu: choroba psychiczna, somatyczna czy też styl życia? Styl życia... hmmm... często tak, tylko czy to tak do końca to wolny wybór? Od czego się zaczyna? Różnie, większość przypadków, jakie znam wynika z pobudek czysto estetycznych. One chcą być chude. Chcą się podobać w myśl zasady, że "nie można być za chudym" (szczerze sama zazdroszczę wysokim, chudym kobietom).
Czy kontrola nad jedzeniem daje im poczucie satysfakcji? Nie wiem jak wygląda to od strony teoretycznej oraz jak postrzegają to terapeuci i same pacjentki. Wiem jak to wygląda u osób, które znam. "Kontrola to brak kontroli" To tak jak nie zwracasz uwagi na chodzenie póki nie skręcisz sobie kostki. Gdyby były z tego takie zadowolone...Po co chodzą do cukierni? Po co spędzają całe godziny patrząc na jedzących? Po co gotują i nie jedzą? Bo nie lubią ciastek? Wątpię. Czy gdyby były na bezludnej wyspie i nikt by na nie nie patrzył to też by nie jadły? Cieszą się faktem niejedzenia czy faktem bycia chudą? Co tu jest nagrodą? Może jedno i drugie?
Myślę, że częściowo jest to styl życia, zwłaszcza w wersji "fit", ale to często coś wiecej, brak kontroli - czy nazwijcie to jak chcecie.

Nie mam pojęcia o anoreksji mężczyzn. Może mieć inne podłoże.

Tak samo myślę, że nie ma jednego rodzaju anoreksji i jednej jej przyczyny, ani 'złotej terapii' dla wszystkich cierpiących, bądź dumnych kobiet.

Witam<:)
W przeciwieństwie do palaczy, anorektyczki mają zaburzenia percepcji. Ich tendencje suicydalne są dobitnie wyrażone, często umierają nawet karmione w szpitalu...no to chyba ciało nie ma z tym nic wspólnego...

Chyba że ciało postanowi, że mózg ma postanowić, że ciało jest za grube...
Utrata miesiączkowania związana jest zwykle z nieświadomym lękiem przed ciążą. Zwykle dziewczyny skupiają się na brzuchu. Pacjentki w ten sposób wyrażają nie tylko stosunek do własnych matek, ale też do własnej egzystencji. Manifestują m.in. swoje tendencje autodestrukcyjne i sprzeciw wobec prokreacji, a to komunikat o braku akceptacji siebie.
Utrata miesiączkowania jest zresztą zwykle skojarzona w czasie z inicjowaniem pierwszych kontaktów seksualnych. Pacjentki często mają ochotę na takie doświadczernia - naturalna kolej dojrzewania - choć sobie tego nie uświadamiają. Gdy ta chęć się pojawia, następują pewne zmiany, gdy chęc rośnie..choroba nasila się...

Inna kwestia to pierwotne i wtórne korzyści w rodzinie. Chyba wszyscy wiemy, że anoreksja nie ma nic wspólnego z trendami w modzie? Choć tak to się interpretuje w telewizji, lub jak się nie rozumie problemu...

Poczucie kontroli o którym pisze Joanna ma równiez duże znaczenie w zrozumieniu procesu choroby. Często przez kontrolę jedzenia pacjentki próbują skontrolować inne obszary. Sprzeciwiają się również w ten sposób nadopiekuńczości matki. Zwykle mają problem z wyrażaniem złości, ze sprzeciwem...
Wydaje mi się, że problem tkwi w symbiotycznej więzi matek anorektyczek, które je wiążą
natomiast "czepiając się słówek"...to faktycznie, anoreksja to nie choroba..bo to nie psychoza.
Mamy więc do czynienia z zaburzeniem, w moim przekonaniu, zaburzeniem osobowości
a już na pewno instynktu samozachowawczego.

Pozdrawiam

Mam nadzieję, że dyskutujecie o anoreksji samej w sobie, bo jeżeli wziąć pod uwagę, że jest ona w wielu przypadkach stałym elementem składowym sytuacji osób, które, na przykład, były wykorzystywane seksualnie w dzieciństwie, to musiała bym stwierdzić, że zwyczajnie ględzicie sobie trzy po trzy o "stylu życia".

A tak w ogóle, to na moje laickie oko anoreksja w takim przypadku jest chorobowym "wynikiem" błędnego (złego, niewłaściwego) stylu życia propagowanego nie tylko przez media.

A dlaczego tyle kobiet?
Ha! Bo w przypadku kiedy chodzi o "styl życia" to faceci oczekują zgrabnych nóżek, sprężystych piersi i twardych pośladków. Czy się mylę?
Facet "przy kości" jest natomiast dla kobiety synonimem bezpieczeństwa, stałości, dostatku, siły. Niekoniecznie odczuwa więc potrzebę odchudzania się - ale to tylko w kontekście "stylu życia".

Dlaczego w " " ? Bo mierzi mnie fakt, że styl życia jaki ustalamy my, otoczenie anorektyczek, może doprowadzić człowieka do choroby i śmierci czasem.

Aż trudno uwierzyć, że można w ten sposób się zastanawiać nad anoreksją.

To choroba. Taka sama jak alkoholizm. Też można powiedzieć że to może być styl życia, ale jeżeli styl życia bierze kontrolę nad kimś, uzależnia, to nie jest to już takie proste.

Anoreksja nie jest wynikiem odchudzania. Nie zawsze nawet osoba chora się odchudza. Wiem - moja mama w wieku lat 16-18 miała typową anoreksję. Jej dom rodzinny określonoby jako środowisko zagrożone zaburzeniami żywienia. Nie lubiła jeść, jadła mało, wiedziała że jest chuda, bo w jej czasach była inna moda, a wieszak nikomu się nie podobał. Nie akceptowała siebie jako osoby i swojego ciała. Jak sie skończyło? Weszła w chory związek, została porzucona, potem drugi chory związek, lata mijały, w końcu skończyło się na terapii Al anonek, rozwodzie i leczeniu depresji farmakologicznie. I teraz stwierdza, że dopiero zaczeła żyć. Smutne, ale cieszy mnie i tak, lepiej późno niż wcale.

W jej czasach nie było mowy o innym stylu życia. Choroba istniała.

Anoreksja jest spowodowana głębszymi czynnikami, niż zwyczajnie odchudzaniem. Ale faktycznie, odchudzanie jest ściśle z nią związane, bo obecnie istnieje duża presja na szczupłość. Ale jak to się dzieje, że anorektyczki chudną bez granic? Koncentracja na wybranej i "grubej" części ciała, puchnięcie brzucha wywołanie permanentnym niedożywieniem sprawia wrażenie, że znowu zgrubły. Fetyszyzacja wagi - dążenie do kolejnych progów.

Styl życia dałby chyba spełnienie. Anoreksja nie daje go. Zawsze czują się źle, ale często nie wiążą tego z chorobą, a z niedoskonałością figury. Niepowodzenie w spadku wagi powoduje dalsze obniżanie poczucia własnej wartości. Reakcje metaboliczne na głód pogłębiają ten stan.

To jak lawina - trudno ją zatrzymać. Dyskusje nad tym sprawiają, ja to tak czuję, że możemy dać na tę chorobę przyzwolenie. Że powiemy im - to jest wasz wybór, wasza sprawa, to normalne i nic się nie dzieje. A tak nie jest. Tak samo jak alkoholik spada w przepaść bez dna. Ci którzy z tego wyszli często budzą się zlani potem, bo śniło im się, że znowu byli tam, że zapili. Tak samo tutaj. Dziewczyny są w małych piekiełkach, z których nie znajdą same wyjścia.

Nie rozumiem. Znaczy, że Ci, którzy uważają anoreksję za styl życia są...kim?

Czyli na anoreksję i w ogóle to pewnie na nic nie wpływają media, nawet to, że to, jak mówimy jest kształtowane przez media, ale oczywiście tego nie widać, nie da się tego zmierzyć niczym paska u anorektyczki....

"Sziki miki choroby"? "Lepsze" sposoby umieszczenia, "wiele środowisk" - czuje się skatalogowany.

Czy mam to inaczej rozumieć?

Proszę o wyjaśnienie.