Dysleksja - literatura i problemy praktyczne (Strona 1 z 2)

No tak się akurat składa, że w czasie studiów trochę się tym zajmowałem. Działałem bowiem jako wolontariusz pod okiem mgr Hanny Nagórskiej, która jest specjalistą w tym zakresie. Z dysleksją pracowaliśmy tam na wiele różnych sposobów. Stosowaliśmy metody z zakresu logopedii, ale wprowadzaliśmy też elementy kinezjologii Denisona oraz ruchu rozwijającego V. Sherborne. Na temat obu metod pisze również nieco prof. Bogdanowicz, która ta problematyka się zajmuje.

Aniu ja mam dziecko dyslektyczne zdiagnozowanie przeze mnie już w zerówce. Wydawało mi się, że wczesna diagnoza ulatwi mu start w szkole. Nic bardziej mylnego. Pomimo orzeczenia z PPP nauczyciele nie robili NIC żeby jej pomoc. Gdyby nie moja systematyczna praca w domu zapewne wciąż miałaby spore deficyty. Dlatego ciekawa byłam czy są na tym forum nauczyciele i czy mają coś na ten temat do powiedzenia.

A ja odchodzę od terapeutyczności tego tematu i pytam: kiedy były pierwsze objawy dysleksji (w historii naszej kultury a nie w historii przypadków)? Chętnie bym się dowiedział także tego, czy dysleksja nie jest także w chinach rozwiniętych i nierozwiniętych oraz w innych kulturach - badań prawdopodobnie brak.

Moim zdaniem dysleksja została "stworzona" na potrzeby rodziców - nowobogackich, którzy robili awantury nauczycielom za wymagania od ich dzieci tego, czego sami nigdy się nie nauczyli. To taka definicja moja osobista - wiem - niemiła dla wszystkich "skrzywdzonych" dzieciaków, które mają z tym "problemy".
Kiedy się zaczyna dyskleksja? W momencie natarczywego pisania "ktury" czy złego układania tekstu? Czy dysleksja objawia się także w momencie, gdy taki "chory" z "zaburzeniem" potrafi 3 języki? Czy dysleksja jest "taka sama" dla języka polskiego na lekcji polskiego i dla języka angielskiego na lekcji angielskiego? Czy dyslektyk potrafi dobrze PRZEPISAĆ tekst z ksiązki na kartkę? A jeżeli tak? to co mu dokładnie jest?
Dysleksja jest bardzo dyskusyjna z perspektywy cross-cultural.

Podam wypowiedź osób, z którymi OT TAK przeprowadziłem kiedyś wywiad na ten akurat temat.

Osoba, lat 56.
"...bo dziwne to jest, że jak ja chodziłem do szkoły (napewno chodziłem, uwierz mi!) to nie było ani mańkutów ani dyslektyków. Jak ktoś pisał lewą ręką to sobie to, co napisał rozmazał, bo pisało się atramentem, więc siłą rzeczy musiał pisać prawą i się nauczył. Tak samo jak dostał baniaki z ortografii to w dupę w domu zarobił i musoał czytać, żeby się nie wiem co. Teraz nie ma czytania więc nie am ortografii. A komputer wszystko jako tako poprawi."

kolejna osoba (troszke bardziej krytycznie - można by powiedziec - bardziej na socjologię medycyny):
"Bo jak na przykład udowodnić lekarzowi, że dzieciak pisze z błędami? Pisze bo pisze, panie dochtorze a jak pisze to jest dyslektyk, 100 zł za zaświadczenie to nie majątek."

Jakościowo tekst jest godny zastanowienia - szczególnie jeżeli chodzi o szkołę i jej przemianę.

A tak na koniec (aby bylo troszke zabawnie) - łatwo można pomylić DYSLEKSJĘ z DYSLEKCJĄ - szczególnie, że większość wymawia te drugie słowo. Wynika z tego, że dyslekCja to awersja czy niemożność chodzenia na LEKCJE a dyslekSja to awersja czy niemożność pisania na LEKCJACH?
Wynika z tego, że "chroniczne wagarowanie" może być opisane jako dyslekCja - bo, o ile dobrze znamy historię psychologii i psychopatologii - z czegoś można zrobić bardzo prosto "zaburzenie" a nawet "chorobę psychiczną".

Awersja a niemożność - bardzo powiązane.
...

Kompletnie nie zgadzam się z wypowiedzimi Bartka i Atmana1. Dysleksja została wymyślona? Czemu nie stwierdzano jej wcześniej? A czy osobowość depresyjna, też jest "wymyślona"? Tzn. osoby z taką strukturą osobowości mówiąc twoim językiem Bartku: nie mogą wziąść sę w garść, tylko ciągle marudzą a dodatkowo znależli (a raczej stworzyli) wyjaśnienie dla swojego malkontenctwa w psychopatologii.

To, że jakieś zaburzenie nie dawało się zdiagnozowć wcześniej nie znaczy, że go nie było.
( z resztą kto miał w XIX w. zdiagnozować takie zaburzenie?Wundt?)

Nic niewiadomo mi na temat kulturowego "pochodzenia" dysleksji. Zawsze wiązałem ją przede wszystkim z: uwagą i percepcją czyli pierwotnymi procesami poznawczymi, które są uwarunkowe biologicznie. Nie znam też powodu aby uznawać ją za zaburzenie myślenia (wnioskowania, kategoryzowania czy zdolności do rozwiązywania problemów). Dysleksja może wpływać na te procesy jedynie pośrenio poprzez tworzenie deficytów w niższych (bardziej pierwotnych) procesach poznawczych.

Do rzadkich objawów należy t.zw. "lustrzana percepcja", nie wiem jednak jaka dla tego zaburzenia i czy jest, występuje nazwa w obiegu.
Dziecko spostrzega od prawej do lewej, w taki sposób łatwiej mu czytać (po podstawieniu lusterka, w taki sposób układa historyjki itd...trudności takiego dziecka w czytaniu właściwym powinny być zrozumiałe nawet dla laika
Zwykle mamy do czynienia z zaburzeniami percepcji słuchowej, ale jak widać są też objawy korowe, lub związane z drogą wzrokową...kto wie....
Zajmuje się tym prof. Stein z Oxfordu, chyba w tym roku miał być w Polsce na zaproszenie M.Bogdanowicz bo kiedyś rozmawialiśmy i chciała nas umówić.
Dysleksja z pewnością istnieje, ale ma różne oblicza.
Warto ustrukturyzować tą wiedzę bo tego chyba jej brak..podziałów jest zbyt wiele, metody badań są "nieswoiste", ale wstępnie na pewno można odróżnić dysleksję organiczną od rozwojowej.
pozdrawiam

Cieszę się Grażyno, że jednak zdecydowałaś się dorzucić swoje "3 grosze". Tak się składa, że moja żona także pracuje w PPP jako psycholog i podejrzewam, że mogłaby się podpisać pod tym, co napisałaś w swojej wypowiedzi. Sporo jest oczywiście "symulantów", ale wśród młodzieży odwiedzającej tego typu placówki duża część faktycznie cierpi z powodu tego zaburzenia.
Mnie ciekawi natomiast inna kwestia (i tu wyjdą pewno moje braki z psychologii klinicznej). Chodzi mi mianowicie o to, jakiego rodzaju uszkodzenia ("organika") lub nieprawidłowości wymienia się najczęsciej jako przyczyny pojawienia się u dzieci dysleksji? Polska literatura psychologiczna jest tu dość mało jasna. Nie szukałem tych informacji na zachodnich serwisach lub w anglojęzycznych czasopismach, ale jestem ciekaw. Czy któreś z Was wie coś na ten temat?

Wszyscy mamy określoną stronność, czyli lateralizację. Większość ludzi jest zlateralizowana prawostronnie tzn mają dominującą prawą rękę, prawe oko, prawą nogę i prawe ucho. Niektórzy z nas mają jednak tzw lateralizację skrzyżowaną. Niektórzy specjaliści (np. prof. M. Bogdanowicz) twierdzą, że lateralizacja skrzyżowana oko - ręka (czyli dominuje lewe oko i prawa ręka albo odwrotnie) powoduje trudności w pisaniu i czytaniu. W tej chwili dzieci leworęczne zostawia się w spokoju, ale jeszcze na początku mojej pracy była tendencja do "przestawiania" ich na praworęczność, jeśli były prawooczne, własnie po to, żeby tych problemów nie miały.
Jako praktyk zgadzam się z tym, że często osoby ze skrzyżowaną lateralizacją mają trudności z określeniem schematu ciała, strony prawej i lewej, a później problemy z orientacją przestrzenną. Zdarza się, że mylą podobnie wyglądające litery. Mają problem z koordynacją wzrokowo - ruchową i np niezbyt czytelnie piszą.
Tak więc, jeśli Twój tata został zmuszony do posługiwania się ręką prawą, a jest lewooczny, być może stąd wynikają jego problemy z pisaniem.

Również spotkałam się z takimi informacjami w literaturze o których pisze Grażyna. Znam też przypadki osób o całkowitej lewostronnej lateralizacji, u których dysleksja jest dość wyraźnie zaznaczona, mimo, że nie ma tu mowy o skrzyżowaniu. Zazwyczaj kiedy takim osobom zadaje się pytanie o to, czy były swego czasu "przestawiane" na praworęczność, odpowiadają twierdząco (przywiązywanie lewej ręki do krzesła w przedszkolu, zabranianie brania jedzenia lewą ręką, itd). Czy dysleksja może mieć związek z takim przymusowym przestawianiem na jakiś okres czasu, czyli wywołaniem "skrzyżowania" u osoby która jest całkowicie lewostronna...? Temat bardzo ciekawy. Z niecierpliwością czekam na Wasze dalsze wypowiedzi

Panie Jarku, nie podoba mi się ton Pana wypowiedzi, bo jest obraźliwy.

A co do tematyki dysleksji, to dysleksja (jak każde inne zaburzenie), może występować w róznym nasileniu i w literaturze przedmiotu można o tym przeczytać. Profesor Marta Bogdanowicz pisze, że 4 procent dzieci wykazuje nasilone (głębokie) zaburzenia typu dyslektycznego, zaś 10 - 15 procent zaburzenia o chrakterze umiarkowanym.
A swoją drogą wyraz "bieżący" pisze się nieco inaczej    Pozdrawiam