Nie jesteś zalogowany. Proszę się zalogować lub zarejestrować.
Psychologia-Społeczna.pl - Forum → Psychologia organizacji → Postawy wobec pracy
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Słucham narzekania Polaków na pracę. Narzeka chyba każdy. To był powód, dla którego zainteresowały mnie postawy wobec pracy. Porozmawiajmy - chciałabym wiedzieć jakie są Wasze postawy wobec pracy, negatywne czy pozytywne, jakie warunki kształtują Wasz stosunek do pracy? Jestem bardzo ciekawa wszelkich wypowiedzi. Przeprowadziłam badania na grupie około 100 osób i trochę mnie zaskoczyły. Chciałabym posłuchać innych osób
Wydaje mi się czasem,że ogół społeczeństwa,to po prostu malkontenci ciągle niezadowoleni z rządu, pracy, żony - ze wszystkiego są niezadowoleni. Przyglądając sie chociażby wydarzeniom spod kancelarii premiera widzimy klasyczny przykład, wiadomo można częściowo zrozumieć postulaty pielęgniarek, ale to one same wybierały sobie zawód więc chyba zdawały sobie sprawę jakie będą ich zarobki. Mogły zdecydować się na inny zawód to proste.
To tyle, jeżeli chodzi o wydarzenia z kraju:)
Problem jest chyba oczywisty główną przyczyną niezadowolenia Polaków z pracy są niskie zarobki, bo to jest teraz największy problem większy niż bezrobocie, które teraz wynosi około 13% ale co z tego skoro minimalne płace zwyczajnie są zbyt minimalne...martwię się trochę,zadowoleniem rządu z tego obniżania się bezrobocia bo procent często nie jest żadnym punktem odniesienia, nie w takim przypadku.
Takie niezadowolenie z zarobków można łatwo wytłumaczyć, ale inaczej jest kiedy komuś po prostu znudzi się praca w danym zawodzie, co ładnie można nazwać wypaleniem zawodowym. To jest już większy problem potrzeba przekwalifikowania się na inny zawód często może budzić pewne obawy,a trudno zdecydować i być po latach w pełni zadowolonym ze swojej pracy, trudno ciągle czuć pasję pytając dziecka tabliczki mnożenia... następna narażona grupa zawodowa.
Najciekawszą grupę stanowią osoby, które uważają, że są mobbingowane. W rozmowach wielu ludzi uważa, że mobbing jest na porządku dziennym w ich zakładach pracy. Tymczasem przy bardziej wnikliwej analizie oni tak naprawdę nie zdają są sprawy czym mobbing tak naprawdę jest. Uważają, że wszelkie działania dyscyplinujące w pracy oznaczają mobbing. Zresztą to kolejne modne słowo, które króluje w rozmowach o pracy wśród Polaków. Nie zauważamy, że utrata premii jest efektem naszego lenistwa, a nie złośliwości szefa.
Z drugiej strony nieznajomość istoty takich zjawisk w pracy jak wypalenie zawodowe, mobbing, pracoholizm itp. stanowi także zagrożenie. Nie umiemy rozpoznać pierwszych symptomów danego zjawiska i pogrążamy się w problemach coraz głębiej.
Mam kilka koleżanek pielęgniarek i nie jestem pewna, czy one wybrały ten zawód śiwadomie
Może jednak przyda się dystans do mobbingu, ale z drugiej strony to złe, tendencyjne też traktowanie pracowników jest powszechnym problemem. Znaczenie słów odgrywa również, jak wszędzie, jak zawsze dużą rolę ponieważ mobbingiem nie jest np. potrącenie premii lub tym bardziej wymaganie od pracownika pracy 
Nawiązując do pielęgniarek to naprawdę mnie ich zachowanie denerwuje, ponieważ każdy ma prawo wyboru, a ich tłumaczenie albo szantażowanie,że wyjadą do Anglii...no to niech wyjadą.
Ktoś może powiedzieć,że zbyt krytycznie?
Jeżeli zarobki miałyby być adekwatne do wykształcenia, nie są. Pracownik fizyczny zarabia więcej niż intelektualista, czy z tego powodu powinien iść strajkować?
Nie trzeba było się uczyć. Sytuacja dochodzi czasem do absurdu Gombrowicza, ale niedługo wszyscy o nim zapomną :-X zostaną sami patrioci, bezkrytyczni patrioci.
Niewątpliwie postawy roszczeniowe są ogromnym problemem w tym kraju. Wielu uważa, że im się należy. Jak jednak pogodzić roszczenia z często chorymi stosunkami w zakładach pracy?
Stworzyć większą konkurencję na rynku likwidując ingerencję rządu w zatrudnienie (np. na siłę pomaganie nierentownym gałęziom, albo państwowe przedsiębiorstwa). Rynek sam się ureguluje. Anglia nam w tym bardzo pomogła i pracodawca teraz o pracownika, nawet niewykwalifikowanego, musi się starać. Więc i o niego dbać. Pracownik ma wybór i zarabia więcej (nie wiem jak do końca mam się odnieść do podwyższenia płacy minimalnej, więc to pominę), a narzekanie chyba wynika już jedynie z cech osobowości. Może tacy są Polacy? Zamiast szukać lepszego miejsca pracy ze względu na awersję do ryzyka woli siedzieć w nielubianej i narzekać.
Też okresliłabym skłonność do narzekania jako jedną z charakterystycznych dla Polaków cech. Niestety często narzekania nie idą w parze z próbami poprawy swojego losu 
Tak jakby ponarzekanie sobie wystarczyło(może pomaga nam sie odreagowac?). Robią to i ludzie starsi, którzy faktycznie zdążyli już znudzić się ciągle tą sama posadą, ale także co mnie zastanawia ludzie młodzi, którzy chyba przejęli już ten nawyk narzekania ) Ale nie chcę generalizować bo na pewno czynniki takie jak niska płaca mogą skutecznie odebrać człowiekowi radość z wykonywanej pracy...
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Psychologia-Społeczna.pl - Forum → Psychologia organizacji → Postawy wobec pracy