Zmiany idiomatyczne na korzyść "modus posiadania"

Maciej, no oczywiście, że się przekładają, pamiętasz może taką książkę "Teorie komunikacji społecznej"? I taką dyskusję na studiach jeszcze... na zajęciach ze społecznej.

Chociażby taki przykład: ile mamy określeń na kobietę lekkich obyczajów w naszym języku? Kilkanaście na pewno, kilkadziesiąt może.
A ile mamy określeń na mężczyznę lekkich obyczajów? Dwa, pięć?

To jasne, że język jakiego używamy wpływa na nasze, myślenie, kategoryzowanie, ocenianie. Język, który dostajemy w spadku po naszych przodkach, którzy z kolei również posługiwali się w swoim myśleniu pewnymi stereotypami i uproszczeniami. Posługiwanie się określonym językiem narzuca pewien sposób myślenia. Jest Pani przedszkolanka, ale nie ma Pana przedszkolanka (przedszkolaka?!), i takie przykłady można by mnożyć.

Z tego co wiem, to te zmiany językowe, o których mowa w temacie, to najbardziej dotyczą Polaków przebywających za granicą, którzy zapożyczają całe sposoby gramatycznej składni. Często mówią zamiast robić coś to "mieć coś", bo tak jest w j. angielskim i j. francuskim. W Polsce paradoksalnie muszę przyznać, że osobiście coraz częściej w języku potocznym słyszę sformułowania, które mnie zaskakują właśnie tym, że używane są określenia uczuć (ale to już tylko moja obserwacja, żadne tam naukowe doniesienia). Na przykład coraz częściej słyszę jak ktoś mówi, że "cieszę się, że ktoś tam jest empatyczny" albo, że "jestem frustrowany", albo że "denerwuje mnie, że on/ona jest roszczeniowy", "zrobiłeś mi przykrość".. itd. Mam wrażenie, że propaganda asertywności zrobiła swoje Swego czasu w mediach dużo się mówiło, że należy zacząć mówić o odczuciach, o emocjach, że jest to ważne w komunikacji. Kiedy usłyszałam jak małe dziecko na ulicy powiedziało, "mam wrażenie, że coś kręcisz mamo..." to pojawił mi się uśmiech na ten temat właśnie