[probl] ANOREKSJA - choroba vs. styl życia (Strona 4 z 4)

Witam.

Z pewnością mówienie o tym, że TV może być powodem anoreksji  :neutral: nie bardzo mi pasuje. Zaobserwowałam, że osoby, które chorują na anoreksję częto maja bardzo zaniżone poczucie własnej wartości i to powoduje chęć dopasowania się do kanonów piękna. Przeglądnełam stronę pro-ana, porcelanowe motyle i widać od razu, że jest przeznaczona właśnie dla takich osób - takich którymi łatwo można manipulować. Postrzegam osoby chore (bo uważam anoreksję za chorobę, choć niektórzy chcą uciec od tego określenia) na anoreksję jako takie, które za wszelką cenę chcą dopasować się do otoczenia, często są to bardzo ambitne kobiety/dziewczyny, których nie zadowala drugie miejsce - zawsze chca wygrywać.

Co do samego jedzenia, a raczej rezygnacji z niego to wydaje mi się, że jedzenie jest tylko "narzędziem". Anorektyczki nie zawsze odczuwaja obrzydzenie do jedzenia o czym może świadczyć fakt, że po wyleczeniu anoreksji kobiety często chorują na bulimię. Zaobserwować można taką ewolucję zaburzen odżywiania.
Uważam, że nie można szufladkować anoreksji jako choroby psychicznej ponieważ jest ona w jakiś sposób reakcją na odrzucenie społeczne. Spotkałam się z określaniem anoreksji jako formy buntu przeciw jedzeniu, ale wydaje mi sie, że jest dokładnie na odwót powoduje ją chęć dorównania, bycia równie dobra i piękną. Wiąże się również z chęcią poprawy swojego dotychczasowego życia. Efekty niestety nie są takie.

Tomku zgadzam się z Tobą, że nie istnieje jeden czynnik powodujący anoreksję raczej powiem, że to różne wydarzenia, czynniki powodują, że kobiety dokonują takiego wyboru, pseudo-alternatywy. Nie wiem czy dobrze Cię zrozumiałam, ale czy sugerujesz, że ja popieram pro-ana i tego typu strony?

Anoreksja jest złożoną chorobą i wiele czynników wpływa, że się pojawia. Nie można powiedzieć że chodzi głównie o wygląd - chociaż to też jest ważne, ale myślę, że głównie chodzi o chęć udowodnienia innym że "nie jestem taka zła i do niczego jak myślicie", a także o bezwarunkową akceptację i o miłość której najczęściej dziewczynom brakuje.

Ups... :oops: Zgadza się, że zanim coś się napisze trzeba dwa razy to przemyśleć. Ktoś może się obrazić. Mam nadzieję, że nie uraziłam Twojego ego.

Pomóc chorej dziewczynie może tylko psycholog. Od najbliższych osób wystarczy jedynie wsparcie, zrozumienie i akceptacja. Jednak bez pomocy psychologa, a czasami psychiatry, nie da się pokonać choroby. Na pewno nie można kontrolować, nie można krytykować. Należy dostrzegać wszystkie pozytywne momenty w życiu chorej i umiec zwrócić jej uwagę na nie. Przede wszystkim jednak to chora osoba musi bardzo chcieć wyzdrowieć, bo inaczej to nic z tego nie wyjdzie. Jeżeli chce czuć się lepiej z samą sobą, zrobi wszystko aby poprawić swoją sytuację. Zwykle jednak chorej dobrze jest z chorobą i nie chce się leczyć. Mnie wydaje się, że jestem już zdrowa, ale coś jednak pozostało - chęć schudnięcia za wszelką cenę, zwłaszcza, że przez psychoterapię przytyłam 20 kg w ciagu 5 lat. Może to i wcale nie jest tak dużo - dla mnie jednak jest bo mam w tej chwili nadwagę. Pomimo, że leczę się już długo to jednak częstotliwość wizyt była różna i zdaje sobie sprawę, że nie rozwiązałam do końca swoich problemów, a zwłaszcza jednego - nie lubię swojego ciała i nie wiem co zrobić aby je polubić. Staram się jednak z całych sił. Ostatniio nawet zakupilam dwie książki psychologiczne dotyczące akceptacji swojej osoby. Mam nadzieję, że wszystko sie ułoży i bedę mogła napisać, że jestem szczęśliwa.

Nie ma co wybaczać. Dokonałeś ważnej i mam wrażenie koniecznej uwagi. Faktycznie, w całej tej dyskusji mówiliśmy o chorobie (przyznaję, że też zaliczam się do tej grupy) vs. stylu życia, podczas, gdy w istocie powinniśmy mówić o zaburzeniu vs. stylu życia. Przyznaję, że popisałem się tu brakiem kompetencji z zakresu psychologii klinicznej. To dość ważne przeoczenie.
Skoro już jednak zdecydowałeś się Jarku wypowiedzieć to może ustosunkujesz się też do zasadniczego problemu postawionego w tym temacie. Bartek i Tomek raczej już tutaj nie zaglądają (a przynajmniej nie logują się), ale dyskusja pozostała częsciowo w zawieszeniu. Zatem czy Twoim zdaniem jako praktyka anoreksję można traktować jako specyficzną formę stylu życia jednocześnie zaprzeczając jakoby było to zaburzenie funkcjonowania psychicznego?