Konkurs "Wszyscy Kłamią"

Mowie werbalnej towarzyszą gesty naturalne - gestykulacja i mimika.

Podczas wypowiadanych nieprawd kłamcy mają problemy z ich kontrolowaniem. Gestykulacja jest inna, niż zwykle - nazbyt obfita, nienaturalna. Możliwe jest też usilne, celowe powstrzymywanie się od gestykulacji.

W mimice kłamstwa wykrywa się za pomocą mikroekspresji przejawiających się sekundowymi zmianami mimiki twarzy. Łatwiej poznać kłamcę po niewłaściwej gestykulacji, niż za pomocą mikroekspresji. Dzięki Paulowi Ekmanowi wiemy, że emocja fałszywa przy wypowiedzi przejawia się asymetrycznością mimiki naszej twarzy. Ponadto kłamstwo zdradza, gdy przedstawiamy emocje radości czy zdziwienia, które są silnie związane z uwydatnieniem ich na czole, a ono pozostaje "nieczułe" na ekspresję tychże.

Wypowiadanym kłamstwom towarzyszą też dodatkowe zmiany zdradzające - kłamca mówi wyższym tonem, niż zazwyczaj lub nad wyraz często dokonuje przejęzyczeń (Z. Freud). Nieobce są również inne oznaki, jak pocenie się lub czerwienienie. Prowadzi to wówczas do pocierania spoconych dłoni, drapanie karku/nosa/ucha, dotykanie usta, przecieranie oczu.

Autentyczne przeżywanie emocji przy odtwarzaniu informacji to zwiększenie częstotliwości mrugania powiekami, co nie występuje, gdy daną informację tworzymy na nowo (wymyślamy).
W przypadkach kłamstwa jego oznaki widzimy i w mowie, wypowiedzi. Prócz wspomnianych już przejęzyczeń, charakterystyczne są też manewry opóźniające ("poczekaj, niech pomyślę...", "jak to było..."), generalizowanie i uogólnianie, czy uwiarygadnianie.

Z zajęć z socjotechniki pamiętam podział na afektatory i regulatory. I ten pierwszy rodzaj powiązany jest z kłamstwem.

afektatory i regulatory, wskaźnikiem kłamstwa mogą być afektatory.