Stereotypowy Polak w niemieckiej reklamie MediaMarkt

O wspomnianej przez Asię sprawie Media Markt było wczoraj dość głośno także w telewizji i radiu. To pokazuje, że tego typu kampanie wywołują często społeczny sprzeciw i w istocie mogą obrócić się przeciwko wykorzystującym stereotypy reklamodawcom.

To wcale nie oznacza jednak, że problemu nie ma. Są bowiem przypadki, w których wspomniane przez Was utrwalanie stereotypów przechodzi dość "gładko", jak miało to miejsce w kampanii reklamowej batoników KiteKat. Przykładów jest więcej, bo nie dotyczy to tylko grup narodowych czy kulturowych, ale i konkretnych grup społecznych, np. sprzątaczek, śmieciarzy, bezdomnych itp. Z nich też się żartuje. Stereotypy na ich temat też się powiela. Pytanie tylko czy można faktycznie coś z tym zrobić? Tego typu reklamy są bowiem dość popularne i często wywołują w odbiorcach bardzo pozytywne emocje. Idąc tym torem moglibyśmy uznać, że zgodnie z zasadami wolengo rynku "klient - tu odbiorca reklamy - ma zawsze rację" i skoro takie reklamy dobrze się spredają to oznacza, że jest na nie zapotrzebowanie. Takie myślenie może nas jednak zaprowadzić do miejsca, w którym pojęcie etyki niewiele już znaczy. Czy jesteśmy na to gotowi? Czy to aby najlepsze rozwiązanie?

Mamy więc do czynienia zarówno ze "znieczulicą" jak i "wrażliwością", która w mojej opinii zależna jest od dystansu kulturowego ze stygmatyzowaną grupą, a twórcy reklam zdają się być tutaj gotowi na podejmowanie "ryzyka" zwiazanego z podawaniem w reklamie określonych treści deprecjonujących daną grupę.

Pytanie tylko, gdzie jest granica? Jak daleko może posunąć się twórca reklamy, aby efekt jego pracy był może i żartobliwy, ale jednocześnie aby nie naruszał dóbr osób, z których się żartuje i nie utrwalał negatywnych stereotypów. Myślę, że to mimo wszystko trudne pytanie. Możemy je tutaj jednak również rozważyć.