«Duc in altum! - Wypłyń na głębię» (Łk 5, 4). Chrystusowe wezwanie jest szczególnie aktualne w naszych czasach, w których pewna mentalność, dość rozpowszechniona, sprzyja rezygnacji z działania w obliczu trudności. (1)

Czy człowiek jest istotą społeczną? Czy może samowystarczalnym egzemplarzem chodzącym z plakietką w klapie „piekło to inni”?

Zapraszamy na spacer przez historię filozofii kilku interesujących dżentelmenów, którzy drążyli relacje pomiędzy jednostką a społeczeństwem.

Narcyz to taki facet, który słucha tylko wtedy, kiedy mówisz o nim. Marlon Brando

Pewien narcyz cały wieczór opowiadał tylko o sobie. W końcu jedna z osób nie wytrzyma i zapytała: „Stary, dlaczego ty cały czas mówisz o sobie?”. Narcyz zaskoczonym wzrokiem spojrzał na niego: „No, bo to jest takie ciekawe!”. W jego głosie wcale nie można było wyczuć żartu. Powiedział to ze śmiertelną powagą.

Wizualizacja

Dziś ponownie zajmiemy się samodoskonaleniem. Tym razem zacznijmy od wizualizacji. Metody wizualizacyjne są bardzo rozmaite i mają znaczenie relaksujące lub zadaniowe.

Pierwszy typ polega na możliwie plastycznym i wielozmysłowym wyobrażeniu miejsca, które kojarzy nam się z relaksem i odpoczynkiem, (w którym czujemy się zrelaksowani, bezpieczni) i pozostawania w nim w myślach przez czas jakiś.

Każdy z nas miał mniejszą czy większą sposobność (lub konieczność) samodoskonalenia – kształcenia nowych zachowań czy kompetencji lub pozbywania się niepożądanych (palenia papierosów na przykład). Praca nad sobą jest zgodna z hasłami robienia kariery indywidualnej i samodzielnego kształtowani własnej egzystencji i wielu z nas bardzo chętnie chce zostać kowalami własnego losu.

Wszakże sukces indywidualny jest ważniejszy niż wszystko inne (chociaż ostatnie badania Polaków wskazywać mogą, na co innego – rodzina zajmuje najważniejsze miejsce w rankingu wybieranych wartości).